Instalacja
Q247 może łączyć się z systemem kontroli wersji na dwa sposoby: z bezpiecznej infrastruktury chmurowej Q247 (Cloud Plugin) albo przez wtyczkę zainstalowaną lokalnie, w infrastrukturze Klienta (Private Plugin). Funkcjonalnie oba tryby działają tak samo, różnią się tylko tym, gdzie fizycznie uruchomiony jest proces skanujący.
Wdrożeniami zarządza się w Konfiguracji, w sekcji Wtyczki. Każde wdrożenie ma na liście własny znacznik trybu, Chmura albo On-Premise, oraz własną listę Konektorów.

Cloud Plugin
To domyślny tryb. Nie wymaga żadnej konfiguracji w UI Q247 ani zaangażowania zespołu DevOps Klienta poza jednym: otwarciem dostępu sieciowego z Cloud Plugin do systemu SCM Klienta. Cloud Plugin jest dostępny dla każdego klienta i włączony domyślnie.
Na życzenie Klienta można dodać dodatkową warstwę zabezpieczeń między infrastrukturą Cloud Plugin a infrastrukturą Klienta, np. dedykowany kanał VPN. Pełne szczegóły bezpieczeństwa opisuje Bezpieczeństwo Enterprise Plugin.
Wymagania połączenia dla Cloud Plugin
Trzeba otworzyć trasowanie sieciowe między adresem wyjściowym wtyczki chmurowej Q247 a punktem końcowym REST API systemu SCM Klienta. Aktualny adres podaje zespół wdrożeniowy Q247.
Private Plugin
Klient tworzy własne wdrożenie w panelu, pobiera dla niego plik konfiguracyjny oraz plik wtyczki i uruchamia proces we własnej infrastrukturze.
1. Utworzenie wdrożenia
W Konfiguracji, w sekcji Wtyczki, przycisk Dodaj wtyczkę otwiera formularz z jednym polem.

| Pole | Co wpisać | Przykład |
|---|---|---|
| Nazwa | unikalna nazwa wdrożenia, do rozpoznania na liście | Wtyczka Warszawa |
Po zatwierdzeniu wdrożenie pojawia się na liście, oznaczone jako On-Premise, z pustą listą konektorów.
2. Pobranie plików
Potrzebne są dwa pliki i pobiera się je z dwóch różnych miejsc:
- Config, przycisk przy konkretnym wdrożeniu na liście. Pobiera plik konfiguracyjny wygenerowany dla tego wdrożenia. Przycisk pojawia się przy wdrożeniach On-Premise.
- Plik wtyczki, przycisk w nagłówku sekcji Wtyczki. Pobiera najnowszą wersję samej wtyczki. Pojawia się, gdy organizacja ma co najmniej jedno wdrożenie On-Premise.
Plik konfiguracyjny powstaje dla konkretnego wdrożenia, więc najpierw utwórz wdrożenie, a dopiero potem pobieraj pliki. Przed dodaniem pierwszej wtyczki On-Premise żadnego z tych dwóch przycisków nie ma na ekranie.
Oba pliki (config.cfg i q247-enterprise-plugin-linux-*) muszą trafić do tego samego katalogu na docelowym serwerze.
3. Instalacja i uruchomienie
Uruchomienie wtyczki:
nohup ./q247-enterprise-plugin-linux-vx.x.x --q247-ep-plugin-prod > q247-plugin.log 2>&1 &
W miejsce x.x.x wstaw numer wersji pobranego pliku wtyczki (Enterprise Plugin), taki jak w nazwie tego pliku.
Sprawdzenie, czy proces faktycznie działa:
# ps -efww | grep -i q247
q247 1372705 1 5 Apr17 ? 15:59:29 ./q247-enterprise-plugin-linux-vx.x.x --q247-ep-plugin-prod
Podczas pracy wtyczka korzysta z tych plików i katalogów:
q247-plugin.log: logi wtyczki.q247-working: katalog roboczy, gdzie wtyczka tymczasowo przechowuje dane pobrane z repozytoriów Git.plugin.data,plugin.data-shm,plugin.data-wal: lokalne pliki magazynu danych wtyczki.
Przy nowej instalacji plik konfiguracyjny pobrany z panelu nadaje się do użycia bez zmian. Panel generuje go od nowa przy każdym pobraniu, z ustawieniami domyślnymi, więc nie przenosi zmian wprowadzonych wcześniej we własnym pliku. Oprócz adresu backendu i poświadczeń wdrożenia plik zawiera domyślne porty nasłuchu oraz listę modułów wtyczki, w tym moduły integracji Jiry i Confluence i moduł CICD (Wpis CICD w pliku konfiguracyjnym).
Przygotowanie środowiska Klienta
Poza samym uruchomieniem procesu w infrastrukturze Klienta trzeba przygotować poniższe elementy.
Dostęp sieciowy
Wtyczka łączy się wychodząco: z systemem kontroli wersji, z instancjami Jiry, Confluence i Azure DevOps Server, oraz z backendem Q247. Integracje Azure Boards i Azure Wiki pracują wyłącznie przez odpytywanie, więc nie dokładają żadnego ruchu przychodzącego.
Jeśli integracje Jiry albo Confluence działają w wersji Data Center i pobierają dane webhookami, dochodzi ruch przychodzący z tych instancji do wtyczki. Plik pobrany z panelu ustawia domyślnie port 443 dla HTTPS i 80 dla HTTP. Wtyczka uruchamia jeden nasłuch: HTTPS, jeśli może wczytać certyfikat TLS i klucz prywatny, a w przeciwnym razie HTTP (Certyfikat TLS dla odbiornika webhooków). Na firewallu dopuść port, na którym wtyczka faktycznie działa, i wpisz go w polu Port serwera wtyczki w formularzu konektora. Zwykle jest to port HTTPS. Ruch pozostaje wewnątrz sieci Klienta.
W trybie odpytywania API wtyczka łączy się z Jirą i Confluence wyłącznie wychodząco, a formularz konektora nie pokazuje wtedy pól serwera wtyczki. → Sposób pobierania danych w Jirze i w Confluence
Niestandardowe porty administrator infrastruktury Klienta ustawia w polach plugins.http.port i plugins.https.port pliku config.cfg. Poniższy fragment sekcji plugins ustawia port 60080 dla HTTP i 8443 dla HTTPS:
{
"plugins": {
"http": {
"port": 60080
},
"https": {
"port": 8443
}
}
}
Zmień tylko te dwie wartości, a pozostałe ustawienia z pliku konfiguracyjnego pobranego z panelu Q247 pozostaw bez zmian.
Certyfikat TLS dla odbiornika webhooków
Odbiornik webhooków może pracować po HTTPS, co wymaga dostarczenia certyfikatu i klucza prywatnego dla adresu, pod którym wtyczka będzie widoczna dla Jiry i Confluence.
Wtyczka uruchomi się wtedy z nasłuchem nieszyfrowanym i będzie działać dalej, bez błędu widocznego w panelu Q247. Ruch webhooków przestaje być szyfrowany, mimo że konfiguracja wygląda na kompletną, dlatego certyfikat warto potwierdzić na starcie wdrożenia, a nie po fakcie.
Proxy i inspekcja TLS na firewallu
Jeśli ruch wychodzący z sieci Klienta przechodzi przez jawne proxy, jego adres i ewentualne dane uwierzytelniające trzeba przekazać zespołowi wdrożeniowemu. Proxy transparentne nie wymaga niczego.
Jeśli firewall terminuje połączenia TLS i podpisuje je ponownie własnym certyfikatem, wtyczka nie rozpozna certyfikatu backendu Q247 i połączenie się nie uda. W takim przypadku Klient dostarcza plik PEM z certyfikatem firmowego CA. To samo dotyczy sytuacji, w której instancja Jiry, Confluence albo serwera Git ma certyfikat z prywatnego CA. → Certyfikat głównego CA w pliku konfiguracyjnym
Certyfikat głównego CA w pliku konfiguracyjnym
Jeśli Jira Data Center, Confluence Data Center lub GitLab używają certyfikatów wystawionych przez własne CA (na przykład z OpenSSL, step-ca albo AD CS), wtyczka musi znać certyfikat głównego CA, żeby zweryfikować te serwery. Ścieżkę do pliku PEM z tym certyfikatem podaje się w sekcji ssl, którą administrator dopisuje bezpośrednio do głównego obiektu JSON w config.cfg, obok istniejących pól, takich jak endpoint i apikey:
{
"ssl": {
"caFilePath": "/sciezka/do/rootCA.pem",
"sslMode": "strict"
}
}
Poniżej przykład config.cfg z dopisaną sekcją ssl zaraz po polu dryrun.

| Pole | Wartość |
|---|---|
caFilePath | ścieżka do pliku PEM z certyfikatem głównego CA, zapisanego na serwerze, na którym działa wtyczka |
sslMode | strict zostawia pełną weryfikację certyfikatów włączoną |
Jeden plik wskazany w caFilePath obowiązuje dla wszystkich tych serwerów, więc przy różnych CA umieść ich certyfikaty w jednym pliku PEM. Wtyczka wczytuje config.cfg przy starcie, dlatego po dopisaniu sekcji uruchom ją ponownie. Gdy plik z certyfikatem nie daje się wczytać (zła ścieżka albo brak uprawnień), wtyczka zapisuje błąd w logu i wraca do domyślnej weryfikacji, a połączenia z serwerami z prywatnym CA nadal kończą się błędem certyfikatu.
Wpis CICD w pliku konfiguracyjnym
Zbieranie historii wdrożeń CI/CD wymaga wtyczki w wersji q247-enterprise-plugin-linux-v2.7.9 lub nowszej oraz modułu CICD włączonego w config.cfg. Moduły wtyczki wymienia tablica items w sekcji plugins, a moduł CICD włącza wpis { "code": "CICD" } dopisany na jej końcu, po przecinku za ostatnim istniejącym elementem. Poniższy fragment pokazuje sekcję plugins z dopisanym wpisem. Komentarz // zastępuje w nim pominięte wpisy; wtyczka dopuszcza takie komentarze w config.cfg.
{
"plugins": {
"http": { "port": 80 },
"https": { "port": 443, "certsPath": "certs" },
"items": [
{ "code": "JIRA", "isUseJiraChangelog": true, "backfillMode": "apply" },
{ "code": "CONFLU", "backfillMode": "apply" },
// pozostałe dotychczasowe wpisy bez zmian
{ "code": "GIT_PR" },
{ "code": "CICD" }
]
}
}
Tablica działa jak lista dozwolonych modułów: wtyczka uruchamia wyłącznie te, które są na niej wymienione, i nie dodaje do niej żadnych domyślnych. Zastąpienie całej tablicy samym wpisem CICD wyłączy więc pozostałe moduły, a wklejenie pełnej listy z innego pliku nadpisze ich ustawienia i może włączyć moduły, których instalacja dotąd nie używała. Moduły, w tym integracje Jiry i Confluence, działają wyłącznie dzięki wpisom w tej tablicy. Działająca integracja oznacza więc, że tablica jest już w pliku i wystarczy dopisać do niej wpis CICD. W pliku bez tablicy plugins.items żaden moduł dotąd nie działał, a dodanie jej z samym wpisem CICD włącza tylko zbieranie wdrożeń.
Po dopisaniu wpisu uruchom wtyczkę ponownie, tym samym poleceniem co przy instalacji. Start modułu widać w logu q247-plugin.log po linii Started addon CI/CD Deployments.
Plik config.cfg pobierany z panelu zawiera już wpis CICD, ale ma ustawienia domyślne. Zastąpienie nim dotychczasowego pliku usuwa wprowadzone w nim zmiany, w tym niestandardowe porty i sekcję ssl. Pobranie nowego pliku sprawdza się tylko w instalacjach, w których plik nie był zmieniany.
Zobacz też
- Konektory: dodawanie wdrożeń i konektorów w panelu Q247
- Uruchomienie analizy kodu: kolejność czynności po zainstalowaniu wtyczki
- Jira i Confluence: integracje obsługiwane przez wtyczkę
- Bezpieczeństwo Enterprise Plugin: reguły firewalla, szyfrowanie, zakres wymienianych danych
- Wdrożenia CI/CD: obsługiwane platformy i uprawnienia tokenów potrzebne do zbierania wdrożeń